piątek, 1 maja 2015

Rozdział 15 - Porwanie

Rozdział 15



-Mmmm..
-Lucy! - różowo-włosy zerwał się z krzesła i podszedł do łóżka dziewczyny, budząc przy okazji swoim krzykiem Arianę i Erzę.
-Natsu ty... - szkarłatno-włosa morderczym wzrokiem spojrzała na towarzysza. - Jak śmiesz przerywać mi sen!?
-Lucy wszystko w porządku? - Gdy elfka spostrzegła, że księżniczka była już rozbudzona przetarła jej czoło zimną szmatką.
- G-gdzie ja jeste~
Przerwała widząc nad sobą trzy twarze, które były na nią wściekłe. Po chwili poczuła, że coś cieknie jej po nosie. Dotknęła czoła i wzdrygnęła się czując na nim mokrą chusteczkę.
- Lucy! - do pokoju wbiegła Levy z łzami w oczach i przytuliła się do dziewczyny. - Tak się o ciebie bałam! Zemdlałaś tak nieoczekiwanie!
- Przepraszam, że was zmartwiłam... - jęknęła i poczuła ukłucie w żołądku.
-Lucy czy ty coś jadłaś od czasu afery z Lisanną? - Erza stanęła obok łóżka dokładnie przyglądając się bladej twarzy. - Czyli nie... - dodała, gdy po dłuższym czasie nie otrzymała odpowiedzi.
-A więc to z przemęczenia... - blondwłosa elfka zaczęła kręcić głową. - To nie było zbyt mądre...
Lucy przenosiła swój wzrok kolejno na przyjaciół obecnych w sali.
- Em... Ja po prostu nie byłam głodna. Nie jadłam nic wczoraj i dzisiaj, a w nocy zapomniałam zamknąć okna. - zarumieniła się i opadła na poduszkę wzdychając.
- Idiotka... - mruknęła Erza. - Załatwiłaś się. - po chwili zaśmiała się.
- Hm... Powinna odpoczywać przez co najmniej tydzień. - blondynka podeszła do drzwi. - Mu~
Nagle drzwi otworzyły się i przy okazji uderzyły Arianę. Do pokoju wpadł zdyszany Gray.
- Ty..! - elfka wstała i zamachnęła się na Gray'a. Ale za magiem lodu weszła Juvia i to ona oberwała.
- Auć! - jęknęła.
- Przepraszam to było do Gray'a... - syknęła blondynka mierząc chłopaka groźnym wzrokiem.
- Co się stało? - spytał w końcu Natsu.
- Porwali Mirajane! - Gray spojrzał na różowowłosego poważnie.
-Nie! - pisnęła blondynka i spróbowała wstać z łóżka - Musimy ją uratować! - krzyknęła, ale zanim jej stopa zetknęła się z podłożem Erza zdążyła ja z powrotem wepchnąć pod kołdrę.
-My tak, TY nie! - rzekł Natsu, który dotychczas stał na uboczu i przyglądała się wszystkiemu cudem powstrzymując śmiech. - Wyruszajmy od razu! - dodał kładąc dłoń na rękojeści swojego ognistego miecza, znajdującego się przy jego prawym boku.
-Ale ja~
-Natsu ma rację! - różowowłosego poparła Juvia - My idziemy, a księżniczka zostanie pod opieką Wendy i Levy.
-Powierzam wam ją. - Ariana spojrzała na młodą Marvel i McGarden, które gorąco o czymś rozmawiały. - Ruszajmy!

- Gray! - przyjaciele stanęli obok jeziora. - Tak właściwie... To co się stało?

- Ah..tak... Więc ja i Juvia... - zarumienił się - Mniej więcej gdy byliśmy tutaj podeszła do nas Mira i zaczęliśmy rozmawiać, gdy nagle z wody coś się wynurzyło...
- Co się wynurzyło? - przerwał mu Natsu.
- Może dałbyś mi dokończyć?! - uderzył przyjaciela - Z wody wyłoniła się wielka macka!
- Macka..?
- No taka..duża, ale była taka jakby... - jęczał Gray. Juvia uciszyła go.
- Ta macka była zrobiona z wody. Wchłonęła Mirajane i zabrała ją w odmęty jeziora. - spojrzała na zbiornik.
- Czyli... Musimy przedostać się  przez wodę... - westchnęł Gajeel.
- Jak się przez nią przebijemy? - zmartwił się Natsu.
- Zostawcie to mi! - krzyknęła Juvia, a po chwili otoczyła ją wielka kopuła. - T-teraz woda nam nie straszna, ale oszczędajcie powietrze! - na jej czole pojawiły się kropelki potu.
Spływali coraz głębiej uważnie wyszukując potwora który porwał Mirajane.
-Tam jest chyba jakaś jaskinia! - Ariana wskazala na ogromną dziurę w skale - A bynajmniej na nią wygląda... - dziewczyna wyprzedziła odrobinę resztę towarzyszy i wpłynęła do jaskini.
-Ariana! - krzyknęła szkarłatno włosa, gdy elfka zniknęła jej z oczu. - To może być niebezpiecznie!
-Jest tam... - dziewczyna wypłynęła trzymając w dłoni broń - Wyraźnie poczułam jego zgniły zapach.
-A wie~ - Gray chciał coś powiedzieć, lecz przerwał mu ryk. - Co to!? - jego źrenice momentalnie się powiększyły, gdy w jaskini znikąd zapaliły się tysiące małych zielonych kryształów.
-Coś tu płynie... - szepnęła niebiesko włosa, której coraz trudniej było utrzymać magiczną bańke. - Uważajcie! - krzyknęła i popchnela Gray'a na którego została skierowana macka potwora.
-To niemożliwe. Te potwory nie istnieją... - Ariana mocniej zacisnęła dłoń na rękojeści miecza, a wtedy Potwór wypłynął z ukrycia.
Przyjaciele otworzyli szeroko oczy i usta. Ogromny potwór ociężale wynurzał się z wody. Był pokryty ni to łuską, ni to lodem. Łapy zakończone lodowymi szponami. Ogon był krótki, a z jego końca wystawały trzy kolce. A na jego piersi świecił niebieski kryształ. Całe monstrum przypominało wielkiego, zmutowanego żółwia.
- A-Ariano...- zająkała się Erza. - Co to jest...? - spojrzała na nią przerażona.
- Nie wiadomo o tym czymś za wiele... Wiemy tylko, że to coś jest silne i, że trudno będzie je pokonać. - jęknęła, a na jej czole pojawiły się kropelki potu. - Nawet czwarta o tym nic nie wiedziała... -szepnęła sama do siebie. - Tylko jeździec wie o nim więcej... - dodała.
- Cholera... - syknął Gajeel. - Jak mamy walczyć z czymś tak wielkim..?! - mruknął.
- Jeśli nie spróbujemy z tym walczyć to nigdy się nie dowiemy... - syknęła Erza.
-Co to jest?... - Gray wskazał na przedmiot który wyłania się z lekkiego cienia potwora - Mirajane!?- krzyknął gdy światło oświetliło twarz biało włosej znajdującej się w bańce wytworzonej prawdopodobnie przez monstrum.
-Nas pod wodą ochrania moc Juvii, a Mire? - Natsu z przerażeniem spojrzał na przyjaciół pytającym wzrokiem.
-Popatrz... - Ariana wskazala na bańkę. - W jej środku znajduje się powietrze, widać to bo na tle wody powietrze w tej bance ma dziwny szarawy kolor. Jeśli się dobrze przyjrzysz zauważysz, że powoli poziom powietrza się obniża... - rzekła przymruzajac oczy i dokładnie obserwując Mirajane i potwora, który póki co stał w bezruchu.
-Ee... - różowo włosy podrapał się w tył głowy. - Tak, tak widzę... - zająkał się udając, że zrozumiał o czym mówiła elfka.
- Mamy mało czasu... - warknęła Erza. - Ariano wiesz za około ile skończy się jej powietrzę? - zmarszczyła brwi.
- Najwięcej powietrza starczy jej na 30 minut... - przełknęła ślinę.
- Nawet jeśli... To jak go pokonamy? - potwór wzdrygnął się i zaryczał głośno. Zdezorientowani przyjaciele pod siłą naporu powietrza jakie wytworzyło wodne monstrum uderzyli o zimne skały jaskini.
- To coś potrafi nas odepchnąć samym rykiem... - szepnęła przerażona Juvia.
- I tak go pokonamy! - Erza wstała i otrzepała zbroję z kamieni i lekkiego pyłu. Wymierzyła w głowę potwora mieczem. - Przeżyjemy albo my, albo ta przerośnięta jaszczurka. Potwór zawarczał jakby rozumiejąc słowa Erzy. Czerwonowłosa uśmiechnęła się drwiąco.
- Pomożemy ci Erza! - Natsu chwycił ją za ramię. - Nikt nie będzie porywał Miry bez naszej zgody!
- Jesteśmy z tobą! - Juvia chwyciła sztylety i rzuciła w monstrum.
- N-nawet nie drgnął chociaż wszystkie były celne... - mruknął Gajeel.
- To skorupa. Chroni go. - Ariana zagryzła wargę.
- Nie pokonamy go zwykłymi broniami? - zdziwił się Gray.
- Nie sądzę...
-Może zdziała tu coś wodna magia Juvii i lodowa Gray'a? - zapytał Natsu mierząc swoim mieczem w potwora.
-Spróbować nie zaszkodzi. - poruszył ramionami czarno włosy po czym podszedł do dziewczyny. - Próbujemy?
-Gray... Wszyscy... - spojrzała na wszystkich smutnym wzrokiem. - Możemy spróbować, ale nie jestem jeszcze w stanie porządnie opanować tej mocy, więc będę musiała na jakąś chwilę zniwelować bańke z powietrzem...
-Macie minute! - zarządziła Ariana i nabrała głębokiego wdech.
-Dobrze... - szepnęła dziewczyna i poczekała aż Natsu i Erza nabiorą powietrza, wtedy bańka zniknęła...
-Pokażmy na co nas stać! - powiedział ochoczo mag lodu i podał dłoń zarumienionej niebiesko włosej. - Dalej! - krzyknął, a wtedy z ich połączonych dłoni wyleciał strumień wody otoczony kryształami lodu.
Na paszczy potwora pojawił się jakby złośliwy uśmiech. Zniwelował atak swoim własnym ryknięciem. Wszyscy patrzeli na niego oszołomieni. Dlaczego to cholerstwo jest takie silne?! Nagle ciało Juvi zaświeciło się, a ona złożyła ręce. Po chwili woda, która otaczała przyjaciół zniknęła, a jaskinia stała się środowiskiem do walki. Wycieńczona dziewczyna upadła na ziemię nabierając wielkie dawki powietrza.
- Nic mi nie jest... Wchłonęłam całą tą - spojrzała na Gray'a, który chciał do niej podbiec i nabrała kolejną dawkę powietrza. - wodę... - wycharczała i zamknęła oczy. Magowi lodu do niebieskowłosej zagrodziła drogę ręka Erzy.
- Nic jej nie będzie. Za to nas czeka walka. - warknęła surowo. Niezadowolony chłopak mruknął tylko coś pod nosem i z powrotem stanął twarzą w twarz z potworem.
Przyjaciele ruszyli w stronę monstrum, który nie był zachwycony brakiem wody wokół siebie. Natsu przy pomocy Gray'a wskoczył potworowi na grzbiet i wbił w niego miecz. Zirytowana bestia zepchnęła ogonem chłopaka z mieczem na ścianę jaskini.
>U Lucy<
Blondynka od rana siedziała w swoim wygodnym łóżku błądząc nieobecnym wzrokiem po krajobrazie za oknem.
-Martwię się... - szepnęła do Wendy, która z pulsujaca żyłka na czole kołysała się na krześle.
-Powtarzasz to już setny raz. - warknęła cicho zagryzając zęby. - Dobra. Koniec tego! - wstała i podeszła do okna po czym zasłoniła go kremowymi zasłonami.
-Ale Wendy mam złe przeczucia! - krzyknęła podnosząc się i odrzucając na bok kołdrę. - Czuje, ze coś jest nie tak. Widzisz mam nawet gesia skórkę! - krzyknęła pokazując rękę.
-Księżniczka musi odpocząć... - szepnęła Levy.
-Tak się składa, że księżniczka chce iść walczyć i pomoc! Wendy proszę! - złożyła dłonie jakby do modlitwy i spuszczając głowę prosiła młodą Marvel.
- Nie ma mowy! Księżniczko musisz odpocząć i nabrać sił! - krzyknęła dziewczynka.
- Weeendyy! - błagalnie opuściła głowę w tył.
- Nigdzie księżniczka nie pójdzie! - warknęła zdenerwowana ciągłym narzekaniem blondynki.
Do pokoju ktoś zapukał, a po chwili w drzwiach ukazał się elf.
- G-Gurin..? - zdziwiła się blondynka.
- Witaj słońce! - przywitał się - Podobno zemdlałaś!
Lucy uderzyła się otwartą dłonią w czoło.
- Nie siedzę sobie w sali szpitalnej bo mi strasznie wygodnie, wiesz?! - odpyskowała.
- Ostatnio masz strasznego pecha... - westchnął ignorując wypowiedź dziewczyny.
- A ty ostatnio mnie bardzo denerwujesz. - warknęła.
- Nie bądź taka ostra. - uśmiechnął się szeroko.
-Po co tutaj tak w ogóle przylazłeś? - zapytała zwracając wzrok na okno.
-Jak to co? - chłopak zaczął udawać idiotę - Chciałem zobaczyć jak się księżniczka czuje... - rzekł słodkim głosem siadając na łóżko i kładąc swoją dłoń na przedramieniu blondynki.
-Wendy.. - szepnęła dziewczyna, a chwilę potem niebiesko włosa trzymała sztylet który znajdował się tuż przy gardle Gurin'a.
-Masz natychmiast opuścić to pomieszczenie. - syknęła zmuszając elfa do wstania.
-Nie zapominajcie, że jesteście gośćmi w tym mieście... - brat Ariany sięgnął do pasa i wyciągnął z niego krótki miecz - A ty zapamiętaj sobie ze nadal jesteś dzieckiem. - zwrócił się do młodej Marvel i chciał ją już uderzyć, gdy ta odskoczyła w bok i obracając się kopnęła chłopaka prosto w twarz powodując jego upadek.
-Po pierwsze nie jestem dzieckiem. Po drugie uważaj do kogo mówisz przed tobą leży księżniczka! Po trzecie Ariana raczej nie będzie zadowolona z twojego zachowania. - pomachała sztyletem przed jego twarzy, po czym składając ręce na krzyż wywołała małą wichurę, która wyrzuciła Gurin'a z pomieszczenia.
-Wendy!? - odezwała się Levy, która dotychczas cicho siedziała w kącie.
-Ach... Uczyłam się z Juvią... - uśmiechnęła się szeroko.
- Eh... - blondynka westchnęła głęboko. - Dziękuję Wendy.
- Nie ma za co księżniczko. - uśmiechnęła się dziewczynka. Po chwili spoważniała widząc smutną twarz blondynki.
- Lucy czy coś się stało..? - spytała zmartwiona Levy dotykając dłoni blondynki.
- Chodzi o to, że ciągle mam to wrażenie... - zagryzła dolną wargę. - Jakby wszystko...
- Księżniczko... - Wendy stanęła obok Levy.
- Wszystko... Gdy patrzę na Arianę widzę różne obrazy w mojej głowie. Jakby były to skrawki wspomnień. To samo czuję do Gurina, Shiro i innych elfów. - zawiesiła na chwilę głos. - Raz miałam nawet dziwny sen... Ariana pochylała się nad jakąś kobietą, która była cała zakrwawiona! Wszystko, dosłownie wszystko! Twarz wyglądała jak ciemno-czerwona rozgnieciona wiśnia, a włosy były czerwone! Może to był ich naturalny kolor, a może ta dziewczyna przeszła takie piekło, że kolor włosów zmieniła krew? - źrenice dziewczyny lekko drgały - Płakała gorzko krzycząc imię tej dziewczyny. Ale dla mnie było to jak głuche uderzanie o ścianę.
- Może księżniczka widzi przyszłość? - wzdrygnęła się niebieskowłosa.
- Nie wiem. Ale mam nadzieję, że nie. - uśmiechnęła się smutno.
Na kilka minut w pokoju zapanowała cisza. Każda dziewczyna intensywnie myślała o "śnie" Lucy.
- Levy, Wendy może przyniesiecie mi kilka książek z biblioteki? - spojrzała na przyjaciółki blondynka.
-Pójdę sama. - Levy zerwała się z miejsca i już chciała wyjść jednak została powstrzymana przez Lucy.
-Skoro i tak będę musiała tu siedzieć przez jakiś czas to wolę  mieć DUŻO do czytania i lepiej żebyś sobie nie zrobiła krzywdy, dlatego Wendy pójdzie z Tobą. - powiedziała.
-Księżniczka ma rację lepiej ci pomogę Levy będzie nawet szybciej! - niebiesko włosa uśmiechnęła się i wybiegła z pokoju razem z McGarden.
-To moja szansa! - krzyknęła szeptem do siebie księżniczka po czym wyskoczyła z łóżka i pobiegła do okna. - Levy Wendy przepraszam... - szepnęła i wskoczyła na gałąź wzrastająca tuż przed oknem. - Natsu, Erza i reszta idę wam pomoc! - krzyknęła ochoczo skacząc na kolejną gałąź i tak powtarzając te czynność znalazła się na samym dole. - Hmm... Ariana wspominała, że to jest nad jeziorem... - przetarła czoło i ruszyła w stronę zbiornika. - Chyba... - dodała w myślach mając nadzieję że to jednak tam.

_________________________________



Witam wszystkich naszych czytelników, mówi dla was Luna ;)

Niestety rozdział wstawiam ze złymi wieściami.
Pierwsza informacja jest taka, że Coco nie będzie do czerwca ;_;
I to też ciągnie za sobą drugą informacja, a mianowicie rozdziały będą wstawianie co dwa tygodnie bo na tyle mamy materiału.
Liczę, że zrozumiecie i pozdrawiam.


Czekam na komentarze i wasze opinie o aktualnych wydarzeniach w rozdziale ^ ^

5 komentarzy:

  1. Pierwsza !!! No ciekawie, naprawdę. Wiedziałam że Lucy pójdzie ich uratować :). Denerwuje mnie Gurin i jego natrętność, phy, mógłby się wreszcie odczepić. Dobrze mu Wendy dokopała. Naprawdę rozdział wspaniały, w następnym liczę na Nalu. Naprawdę śliczny rozdział.
    Pozdrawiam i ślę wenkę :*

    OdpowiedzUsuń
  2. Nie pierwsza i nie ostatnia :)
    Mimo, iż nie ukazywałam się jako komentator to jednak czytałam. Szkoda, że nie będzie Coco. Liczę jednak, że w czerwcu się pojawi i dalsze losy bohaterów będą szły pełną parą.
    W następnym rozdziale liczę na NaLu
    Pozdrawiam i życzę weny.
    R.

    PS: Rozdział cudny :*

    R.

    OdpowiedzUsuń
  3. Super rozdział :D
    Wendy dokopała Gurinowi, haha XD Niezłe to było XD
    Jak Lucy opowiadała ten sen, to mnie ciarki po plecach przeszły. Mam nadzieję, że to nie przyszłość, bo kiepsko by było.
    A ten potwór, to chyba jakiś za silny jest! Mam nadzieję, że oni go szybko pokonają. Pewnie Lucy przybędzie i im pomoże :)
    Przesyłam dużo weny, czekam na kolejny rozdział i pozdrawiam ^-^

    OdpowiedzUsuń
  4. Super rozdział :D
    Oj czuję, że ten sen Lucy to nie sen xD
    N: no shit sherlock -,-
    Nie słuchajcie jej, ma zły dzień :/
    A wracając... nie mogę sobie kompletnie tego potwora wyobrazić ;-;
    N: Haha nie sądziłam, że Levi i Wendy są takie tępe xD
    Jesteś niemiła ;-;
    Po prostu nie grzeszą inteligencją i tyle... xd
    Przesyłam paczki z wenożelkami :*

    OdpowiedzUsuń
  5. Super rozdział. ;D
    Wendy i Levy...lol. xDD
    Lucy miała fajny sen... *-* Yup!
    Pozdrawiam i weny. ;D
    Ps Przepraszam za krótki komek, nadrabiam zaległości. ;3

    OdpowiedzUsuń

Szablon wykonała Domi L